Blog

Zelfs moest dit verhaal niet waar zijn, dan was het nog altijd de moeite waard om verteld te worden

0

En met die zin begint een verhaal. Mijn versie van bepaalde feiten. Heel lang geleden al bedacht ik dat het fijn zou zijn om een boek te schrijven, en er werd verteld dat het aller moeilijkste was om een openingszin te bedenken. Oef, dat was al achter de rug… Dus…

New York cityZelfs als dit verhaal niet waar zou zijn, dan was het nog altijd de moeite om verteld te worden. Ik zou het verhaal kunnen laten beginnen in New York city, januari 1992. We waren daar samengekomen met een groep mensen om een protest march te houden, een hele lange voor sommigen, voor anderen een kortere.  Een beetje à la carte eigenlijk. Het idee was om te voet van oost naar west door de verenigde staten te trekken en een spoor van bewustwording achter te laten. Sommigen namen aan dat wij de ‘locals’ bewust gingen maken over onderwerpen zoals rechten van inheemse volkeren, het niet respecteren van verdragen, nucleaire energie, ecologie enz…

Tijdens het basis camp van een tweetal weken werd een basis structuur bedacht om in groep te kunnen leven en werken met vergaderingen, affiniteits- groepen, ‘task groups’ en zoveel meer. Dat was allemaal niet zo heel erg mijn ding maar ik was daarin niet alleen. Ik maakte al snel deel uit van een affiniteits groep waarvan alle leden geen deel wilden uitmaken van een affiniteits groep. Soort zoekt dus wel degelijk soort, zo bleek. Ik leerde er al snel mijn poker face te verfijnen en vond er gek genoeg mijn plek. Eigenlijk was het er zoals in ‘het echte leven’…  Ieder heeft zo zijn of haar idee van hoe de dingen zouden moeten verlopen en hoe de anderen daarmee zouden moeten omspringen. Vaak komt er in zo’n groepsgebeuren een soort van moraal bovendrijven die alles bestendigd waar men tegen wil opkomen… Groeipijnen noemt men dat in het jargon… Groepsproces, geen regels maar richtlijnen… Delen en deel uitmaken van een groter geheel… Dingen die ik moeilijk kon bevatten, maar dat zal wel aan mij gelegen hebben. Aan de groep kan het niet gelegen hebben, die deden alles om duidelijk te maken wat ze ervan, en van elkaar, verwachtten.

Ik was vooral gaan meedoen om te wandelen. Ik hield enorm veel van wandelen en deze tocht zou toch wel een 5000km in 9 maanden duren. Ik hou enorm van weer en wind, van natuur, van vrijheid, van stilte, en ja, ook van samen zijn, delen, vriendschappen, andere culturen, verkennen, ik hield eigenlijk enorm veel van reizen, het onderweg zijn naar geen bepaald doel. De activistische kant van dit verhaal was voor mij geheel nieuw maar sprak me wel aan. Ooit zei een vriend me over mezelf,       ” weet je wat het toppunt van anarchie is..? Jij die zegt dat je geen anarchist bent.” En dat was misschien wel waar. Ik was eigenlijk chronisch en fundamenteel niet akkoord…  Hoe zeer ik ook zocht om ergens bij te horen, eigenlijk wilde ik nergens bij horen… Op deze tocht zou er wel het een en ander veranderen, dat voelde ik wel aankomen, maar ik wist niet wat of hoe…

Volgens mij ging deze tocht dus over wandelen en genieten van de omgevingen, maar ik dacht ook in schril contrast met velen van de groep, dat wij het eigenlijk waren die bewust gingen worden van vanalles en nog wat. Misschien ontbrak het mij wat aan diepere motieven om daar te zijn maar dat was hoe ik daar aanwezig was. Al heel snel werd er mij veel duidelijk over ieders motivatie en persoonlijke drijfveren. Boeiend en schrijnend tegelijkertijd om te zien hoe ieder eigenlijk van z’n eigen verhaal af wou. Fundamenteel gekwetst, eenzaam en verloren in een heel grote wereld. Ik vond in vele van die soms heel flamboyante mensen zoveel spiegelbeelden alsof ik naar allemaal verschillende facetten van m’n eigen zottigheid zat te kijken… Heerlijk vond ik dat. Vanuit mijn iets of wat teruggetrokken perspectief bekeken was dat exact waar ik voor gekomen was, om mezelf te leren kennen. Misschien ook om achteraf een duidelijkere positie te kunnen innemen in ‘het’ of ‘mijn’ leven. Nu kan ik zeggen dat dat niet gelukt is maar dat wist ik toen nog niet en het zou me ook niet tegen gehouden hebben om die tocht te maken… Zalig, wandelen, wandelen en nog wandelen…

new yorkDe aftrap van de tocht was voor het gebouw van de verenigde naties in New York. Een gebouw dat iedereen kent van op de televisie, een sterk symbool voor alles dat elke keer maar weer utopisch blijkt te zijn. Veel goede bedoelingen misschien maar zeker evenveel façade. De buitenkant kwam mij dan ook over als een grote spiegel die me maar deed afvragen wat ik daar eigenlijk deed. Het antwoord was kort, krachtig en spontaan. Wandelen… Op reis zijn en terwijl gewoon m’n leven leven. Onderweg zijn naar geen bepaald doel, zoals het leven eigenlijk is… Ik weet niet of het leven een specifiek doel heeft ofzo. Leven leeft denk ik dan maar en als resultaat daarvan wordt het geleefd, beleefd. In al zijn of haar facetten, vanuit alle invalshoeken, een grote mengelmoes aan illusies die elk voor zichzelf alleen maar zichzelf in leven houden. Vreemde gewaarwordingen daar in New York.

Indianen die tijdens gezangen en gebeden hun heilige pijp naar boven richten en vragen om genezing voor alles en iedereen, drums die oeroude ritmes de stad insturen en vermengen met de geluiden van miljoenen verloren gelopen zielen die er al lang niets meer van snappen. Er dan ook al lang niet meer achter vragen of ernaar op zoek gaan… Leven uit gewoonte… En dat allemaal in decors die zo uit een film konden geknipt zijn. Het New York zoals we dat kennen van op tv. crazy as Hell !! En we werden geëscorteerd door de New York Police departement… En het verkeer stopte waar we waren om ons door te laten want peace stops the traffic. Deed mij denken aan de film van U2, Rattle and hum, waar die ergens in New york in de straten optraden en Bono met een spuitbus op een brug z’n boodschap aan de wereld achterliet, Rock ‘n’ roll stops the traffic… En ook al was het maar voor even, dat was wat ook wij deden… Minder Rock ‘n’ Roll maar toch ook wel mooi en vol met goede voornemens.

De stad viel even stil voor ons, juist de tijd om eraan voorbij te gaan… En wij zagen New York vanuit een heel nieuw perspectief. Voorgegaan door de troms van de elders, beschermd door de heilige chanupas van verschillende naties. Gewapend met meer of minder uitgesproken opinies… Daar zagen we New York vanuit een heel intens perspectief, de stad die even halt hield om ons door te laten. En ieder zag die stad vanuit zijn of haar eigen perspectief, voor sommigen beangstigend en overweldigend, voor sommigen inspirerend en betoverend. Voor mij waren het magisch momenten…

Ik besefte toen hoe perspectief bepaald wat je beleefd. De realiteit is iets heel persoonlijks en heel subjectief. Ze beantwoord exact aan hoe jij erover denkt. Ik ontdekte dat ik vlak naast iemand kon staan en naar hetzelfde tafereel staan kijken en het geheel verschillend beleven. Voor de een bedreigend, voor de ander Disney Land… Zelfde plek op het zelfde moment, en toch twee totaal verschillende werelden… Zou het dan toch zo zijn dat wij de realiteit creëren?

Er stonden mij verschillende heel intense maanden, achteraf jaren en decennia, te wachten. Ik was blij, ik voelde me op m’n plek, ik voelde me voldaan. Ik voelde mezelf bestaan, ik voelde me aanwezig, levend… Onderweg naar geen bepaald doel. Elke dag gewoon wat verder op dezelfde weg…

 

Wordt vervolgd…