Voorwoord

Allereerst draag ik dit verhaal op aan iedereen die er deel van uitmaakt. Alle medespelers, acteurs en actrices, die van al deze gebeurtenissen een waar spektakel hebben gemaakt. Aan al hen die de dans aangingen met wat ze voor waar achtten, keuzes maakten en onderweg gingen. Ook nu nog altijd, want ook al speelt dit verhaal zich voornamelijk af in het verleden, het is hier en nu dat ik erop terugkijk en ik word nog altijd omringt door mensen die de dans aangaan met het leven. Een dans die bestaat uit het verder gaan dan de beperking die ons denken, onze opvoeding en onze overtuigingen, ons zo graag opleggen. De plat getreden paadjes verlaten… Out of the box zijn… “Voorwoord” verder lezen

28; Alles en niets

 

Hoe wonderlijk ik het leven en al wat leeft ook kon vinden, ik vond het moeilijk om er een bedoeling achter te vinden. Eigenlijk leek veel, zoniet alles, me volledig overbodig. De grote oeroboros, de slang die zich in haar eigen staart vastbijt. Waarschijnlijk wist die ook niet echt goed wat haar overkwam… Kan ik me zo levendig voorstellen want ik bevond me ook vaak op dat pad. Zoiets in de stijl van,” hier ben ik al eens geweest”… Niemand die weet waarom, ikzelf ook niet, maar ik merkte op dat het zo was. “28; Alles en niets” verder lezen

27; Me, Myself and I

De groep was een fantastische plek om mensen te observeren en mensen observeren was echt wel iets waar ik van genoot. Als een onpersoonlijk verhaal dat ik probeerde te begrijpen maar dat eigenlijk helemaal niet tilt deed bij mij… Ik snapte de mensen en hun drijfveren niet, nooit gedaan trouwens. Gaandeweg leerde ik in m’n introspectie de dingen te begrijpen. Dingen die ik zag terugkomen in de mensen en situaties die ik ontmoette, de mensen waarmee ik leefde. Vaak was het zelfs zo dat het leek of er in mij ook meerdere personages leefden. Er was zo één centraal figuur die er andere personages bij betrok om zich erachter te kunnen verbergen. “27; Me, Myself and I” verder lezen

26; Powwow…

 

Het ritmische repetitieve gezang van de ceremoniële liederen bracht in mij een innerlijke dans teweeg, als een nieuw ritme dat zich beetje bij beetje voltrok. In m’n manier van leven, van denken, van begrijpen, van spreken… Een ritme dat een soort van kracht belichaamd die stuwend en vasthoudend dwingt om verder te gaan, als een drang tot overleven die dwingt om te evolueren. Aanpassen en verder gaan. Verder dan dat wat ik me zelf kon voorstellen want ik wist al lang niet meer wat me overkwam. Ik beantwoorde aan een voor mij onbekende drang en die stuwde me verder. “26; Powwow…” verder lezen

25; Binnen en buiten

Eenzaamheid was altijd al iets dat ik wel kende, alsof ik me m’n ganse leven lang al op de scheidingslijn tussen alleen zijn en eenzaamheid had bevonden. Elk van hen trok me aan. Ik kon er mezelf op verschillende manieren in herkennen. Ervaringen zoals die in Indianapolis werkten dat nog meer in de hand, gevangen in een besluiteloosheid tussen welk van de twee het zou worden, stapte ik dapper verder. Het leven ging zo z’n gangetje. Iedereen leefde z’n leven en deed alsof alles normaal was, alsof alles zo eeuwig zou blijven voortduren… “25; Binnen en buiten” verder lezen