Voorwoord

Allereerst draag ik dit verhaal op aan iedereen die er deel van uitmaakt. Alle medespelers, acteurs en actrices, die van al deze gebeurtenissen een waar spektakel hebben gemaakt.¬†Aan al hen die de dans aangingen met wat ze voor waar achtten, keuzes maakten en onderweg gingen. Ook nu nog altijd, want ook al speelt dit verhaal zich voornamelijk af in het verleden, het is hier en nu dat ik erop terugkijk en ik word nog altijd omringt door mensen die de dans aangaan met het leven. Een dans die bestaat uit het verder gaan dan de beperking die ons denken, onze opvoeding en onze overtuigingen, ons zo graag opleggen. De plat getreden paadjes verlaten… Out of the box zijn… “Voorwoord” verder lezen

17; Het Zuiden

Het medicijnwiel zoals de Noord-Amerikaanse indianen dat bekijken leek mij heel vriendelijk, heel positief ook. Het is eigenlijk de blauwdruk van al wat je in je leven zoal kan tegenkomen, zowel innerlijk als uiterlijk, als die twee al niet hetzelfde zijn natuurlijk. “17; Het Zuiden” verder lezen

16; Het Oosten

Tegelijk met het loslaten van het Noorden welde er in mij keer op keer een nieuw begin op. De lessen van het Oosten zoals ik het noemde. Een logisch gevolg want het geheel kan niet onderling verdeeld worden, anders zou het geen geheel zijn. Het ene komt voort uit het andere… En zo is het ook met de vier windrichtingen zoals die bezongen, verteld en begrepen worden in alle natuurlijke tradities en over gans de wereld. “16; Het Oosten” verder lezen

15; Het Noorden

Ik bevond me toen echt wel in een heel bijzondere periode van m’n leven, zonder te willen zeggen dat de rest minder bijzonder is maar tja, ik ontdekte zoveel dat het leek alsof ik in een roller coaster zat. Zoveel indrukken die van buitenuit kwamen en die binnenin resoneerden, maar anders als tevoren. Ik had het soms wel wat moeilijk met alles op een lijn te houden. De natuur waardoor we stapten bleef echt fenomenaal. “15; Het Noorden” verder lezen

14; het westen

In m’n overwegingen tijdens het stappen liet ik komen wat er komen wou, ik had al snel begrepen dat er geen forceren aan was. Ik beleefde ginder iets dat helemaal buiten mijn wil, buiten mijn controle lag. Het was het leven zelf dat me overkwam, en ik genoot ervan. We wandelden door adembenemende streken en onderweg gingen de dagdagelijkse dingen gewoon door. De meetings, planning, de ochtend cirkels en de avond cirkels… The usual stuff… We kwamen ook in en door interessante steden en dorpen, leerden mensen kennen en ook al was het maar vluchtig, die momenten waren echt wel aangenaam. “14; het westen” verder lezen

13; niets is wat het lijkt te zijn…

“En, wil je nou koffie of niet?” Het was Red Blanket die me dat vroeg op een manier alsof hij dat al voor de tweede of derde keer vroeg. Ik vroeg, Wat? Ik keek om me heen en alles was nog exact hetzelfde als voor m’n ervaring. Ik had nog steeds de pijp op m’n arm en Red Blanket zat nog steeds op die afgelaten klep van z’n wagen. Nu werd de bevreemding pas echt totaal. Na heel die gebeurtenis waren er slechts enkele seconden voorbij gegaan. “13; niets is wat het lijkt te zijn…” verder lezen