Voorwoord

Allereerst draag ik dit verhaal op aan iedereen die er deel van uitmaakt. Alle medespelers, acteurs en actrices, die van al deze gebeurtenissen een waar spektakel hebben gemaakt. Aan al hen die de dans aangingen met wat ze voor waar achtten, keuzes maakten en onderweg gingen. Ook nu nog altijd, want ook al speelt dit verhaal zich voornamelijk af in het verleden, het is hier en nu dat ik erop terugkijk en ik word nog altijd omringt door mensen die de dans aangaan met het leven. Een dans die bestaat uit het verder gaan dan de beperking die ons denken, onze opvoeding en onze overtuigingen, ons zo graag opleggen. De plat getreden paadjes verlaten… Out of the box zijn… “Voorwoord” verder lezen

10; Frank Fools Crow en de pijp

Wij kenden Red Blanket als een heel goedlachs iemand, Native American humor is heel gevat, droog en vooral heel eerlijk. Hij was zeker ook een heel bescheiden man, wat we later ontdekten was dat dat een indruk is die je van de meeste indianen kan hebben. Het was geen verlegen soort van bescheidenheid, hij was heel open en gemakkelijk in de omgang, maar hij had een waas van mysterie over hem. Als hij keek leek het vaak alsof hij dwars door je heen keek, wat in vele gevallen ook zo was denk ik, maar bon, je voelde aan hem dat hij heel veel had meegemaakt. Geboren worden en opgroeien op het pine ridge indian reservation is op zich al een ervaring die je je hele leven blijft meedragen denk ik. “10; Frank Fools Crow en de pijp” verder lezen

9; Sabotage…

Soms gebeurden er ‘rare’ dingen op The walk. Verschillende keren kwamen er van die vreemde personages om zich bij ons aan te sluiten. Altijd vol met goede bedoelingen, daar kon je ze niet op pakken. Maar meestal waren ze in hun aanwezigheid nogal heel storend, zelfs ontwrichtend voor acties en meetings die bepaalde task groups wilden doen. Ze deden ook nooit een financiële bijdrage, die op zich heel laag was en ook niet echt een vereiste was, maar bon… Wie kon betaalde wat die kon betalen, een richtprijs was, als ik het mij goed herinner, 5 à 7 dollars per dag. “9; Sabotage…” verder lezen

8; De ‘aftersweat’…

De dagen die daarop volgden waren een dromerige belevenis. Ik was er, ik wandelde, maar diep vanbinnen was ik niet meer waar ik voor die zweethut was. Moeilijk te zeggen waar ik was, als gevangen tussen realiteiten vervolgde ik de weg van dag tot dag zonder me er echt van bewust te zijn van waar we naartoe gingen of waarom we dat allemaal deden. Ik had zo m’n eigen agenda ontdekt en voelde in mij een vastberadenheid om die te volgen zoals ik eigenlijk nog, nooit daarvoor gevoeld had. “8; De ‘aftersweat’…” verder lezen

7; De eerste zweethut

We waren op de slaapplaats aangekomen, een heel grote moderne gymzaal met alles erop en eraan, zalige douches, keuken en eetplaats… een van de echte goede slaapplaatsen. En toen kwam Red Blanket en vertelde dat hij een sweat had weten te vinden en dat er die avond een zou zijn. Ik zei direct yes yes yes en stelde me verder geen enkele vraag bij waar we naartoe gingen. We vertrokken met verschillenden van de groep, in de overdekte laadbak van Red Blanket’s pick up truck, een Jeep Cherokee. “7; De eerste zweethut” verder lezen

6; introspectie

Het wandelen werd ik nooit beu, in tegendeel, ik kon ’s morgens niet wachten om te vertrekken. In die fase van ‘the walk’ waren er ’s morgens vaak cirkels.  ‘T is te zeggen, samen komen in een grote cirkel om bijzonderheden van de route van die dag te bespreken, andere aankondigingen te maken over de logistieke kant van heel het gebeuren of gewoonweg wat persoonlijke dingen te delen. “6; introspectie” verder lezen