Meditatie en geluid

Voor heel wat mensen die ik ken en die mediteren is het van groot belang om dat te kunnen doen op een plek waar het rustig is, en vooral, waar het stil is. Iets wat op het eerste gezicht heel logisch lijkt natuurlijk, sfeer en ambiance kunnen helpen met het vinden van rust. Niet meegerekend dan dat bepaalde meditatiemuziek natuurlijk ook kan bijdragen bij relaxatie en meditatie. Bepaalde frequenties werken immers in op bepaalde aspecten van onze lichamen, zowel het fysieke lichaam alsook de subtielere lichamen, emotioneel, mentaal, causaal… Dat zijn dingen die zo oud zijn als de tijd zelf en die men terugvind in oude beschavingen, tradities van over heel de wereld.

Mijn eerste kennismaking met ‘meditatieve’ muziek was in Noord Amerika tijdens de gezangen van de Lakota Sioux. Geen heel rustige muziek maar eerder een vrij opzwepende muziek die door haar repetitieve aard een soort van trance in me wakker maakte.

 

Stilte tussen de geluiden:

Ik mediteerde toen eigenlijk niet echt maar achteraf bekeken kan ik zeggen dat ik vaak in een meditatieve staat verkeerde, als een diepe rust die in me de klank van de stilte kwam benadrukken. In het luisteren naar de klanken en ritmes kon ik als een soort van ruimtelijkheid ontdekken, een soort van 3D soundscape zoals ze dat wel eens noemen. Een holografische realiteit die ik alleen kon ervaren omdat ze besloten lag in mijn manier van luisteren. Heel ruimtelijk en eigenlijk ook heel visueel… Ik hoorde, mede dankzij het monotone in de muziek, de stilte waarin de klanken zich voordeden. Ik ervaarde dat, eender hoe rustig of opzwepend de muziek ook kon zijn, dat ik me sterker bewust werd van de stilte waarin ze zich voordeed. En gaandeweg verdiepte zo automatisch mijn ontspanning, mijn ‘meditatieve‘ staat van zijn. Alsof de ontspanning die zich in me voordeed me leerde anders te luisteren.

 

Meditatie maakt stil:

Later wanneer ik leerde ‘echt’ te gaan mediteren met bepaalde ‘technieken’ enz. luisterde ik ook vaak naar andere muziek, meer zweverige meditatie muziek of soms mantra’s. Rode draad was het monotone en repetitieve van al die muziek. Alsof er vanbinnen iets ophield met te verwachten of te zoeken. Alsof dat alles al gevonden was en ik er rustiger van werd. Nog wat later begon ik ook meer en meer de meditatie muziek achterwege te laten en ontdekte ik de wereld van de klanken. De klank van het leven dat ons continu toezingt vanuit de beweging in en rondom ons. Dat was voor mij een boeiende verandering want het gaf klank aan de stilte, klank aan de rust. Ik kon zo in meditatie luisteren naar m’n eigen ademhaling en ik werd me bewust van het feit dat het m’n lichaam was dat dat geluid voortbracht. Alsof ik niet m’n lichaam was, wat me toonde dat ik dieper losliet dan wat ik ooit voor mogelijk hield. Alsof ik de stilte was waarin al die geluiden zich voordeden.

Meditatie en klank toont binnen en buiten:

De geluiden die ‘van buiten’ kwamen beklemtoonden de afstand die er was tussen mij, of ik die ervaarde, en de bron van het geluid. Ik voelde en beleefde in meditatie de afstand tussen mezelf en de bron van de geluiden en dat was te gek want tegelijkertijd accentueerde dat mezelf. Alsof ik daardoor duidelijker definieerde wie, wat of waar ik eigenlijk was. Alsof de ik die dat observeerde duidelijker ‘uit de verf kwam’. Ik was duidelijk vanbinnen, vlakbij m’n eigen ademhaling, en andere geluiden waren duidelijk buiten mij. Ik aanhoorde de geluiden dankbaar want ze boden als een soort van referentie kader waarin ik mezelf kon situeren. Alsof de ervaring van die diepe rust een geografische beleving werd die duidelijker kwam omlijnen wie en waar ik was. En gaandeweg werd het me duidelijker dat ik geen van de twee was. Ik was niet binnenin, ik was ook niet vanbuiten… Ik was (ben) degene die dat observeerde of ervoer. Ik was me dieper bewust van mezelf.

 

Klank is bewustzijn, klank is stilte in beweging:

Op een dag vroeg mijn leraar me het volgende; “Als er in een woud een boom omvalt en er is niemand om het te horen gebeuren, maakt dat dan ook geluid?” Een vraag waarop ik toen niet kon antwoorden want wat is klank eigenlijk, zo vroeg ik mezelf af. Na die vraag vele malen meegenomen te hebben in m’n meditatie en m’n observatie van stilte en geluid kwam ik tot de conclusie dat geluid pas geluid is wanneer ze gehoord wordt. Er moet iemand aanwezig zijn om het te horen anders blijft het ‘geluid’ enkel een potentieel. Als een informatie die op weg is naar een ontvanger, een beetje als radiogolven die door een ontvanger en een processor moeten gaan alvorens ze muziek of klank wordt. En zo begon ik dankzij de geluiden beter te begrijpen waarover het bij meditatie eigenlijk gaat. Het gaat hem niet om de geluiden of hun bron maar het gaat hem om degene die ze ervaart. En degene die ze ervaart is pure stilte. Onpeilbaar diep en onpersoonlijk. Stilte is geen geluid, het is een ervaring en zo is ook meditatie niet ‘iets’. Het zijn niet de technieken of degene die ze toepast… Stilte is niet ooit of ergens en ze is altijd dezelfde. Zo ook is de meditatie niet ooit of ergens, ze wordt ervaren, in de stilte…

Meditatie is de bron van een eindeloos potentieel… Zijn is observatie… Zijn kan niets doen zoals stilte geen geluid is. Het is pure aanwezigheid, oneindig potentieel. Ervaring…